Nýtt blogg á nýju ári...

...fór yfir á blog.is og hér er nýja slóðin: http://siggusetur.blog.is/blog/siggusetur/

Skrítinn þessi dagur...

...ég hendist til Reykjavíkur í erindagjörðum sem mér hefði ekki dottið í hug að ég þyrfti að vera að standa í.

Í Reykjavík hitti ég Steingerði sem kom óvænt suður í atvinnuviðtal. Það gekk vel, en þeir gátu þó ekki sagt henni hvað þeir ætluðu að borga í laun! Skömmu síðar ókum við hjónin um Reykjavíkurstræti með Steingerði, Helgu Jónu og mömmu í aftursætinu. Önnur stelpan kvartar yfir verk í maganum og hin yfir hita í bílnum, fyrirferðarmikilli úlpu og maga (enda farið að sjást harla mikið á stúlkunni). Þegar ég leit aftur í bílinn minntist ég margra ökuferða ... með mömmu og stúlkurnar tvær í aftursætinu.

Ég hentist ein af stað úr Reykjavík í tæka tíð til að ná fundi sem ég var boðuð á kl. 18:00 og enn sit ég hér upp í skóla og bíð og klukkan orði 19:00. Þeir ætla ekki að koma kapparnir. Ég nenni ekki að ergja mig á þessu, en er samt eilítið spæld.

Nú skunda ég heim til Gam sem var bara ánægð í skólanum í dag, þegar ég talaði við hana í símann áðan. Hún er farin að tala pínu íslensku.

Og svo er það kóræfing á eftir...gaman að æfa jólalögin.

Helgarblogg

Það var gaman að hitta skólasystkinin mín úr Rafiðnaðarskólanum á föstudaginn. Við hittumst heima hjá Einari Má sem tók af skarið og ákvað að nú væri tími til kominn að hittast. Þetta er einstaklega skemmtilegur hópur, mikið hlegið og skrafað.
Við vorum 11 sem byrjuðum haustið 2001 í námi í Rafiðnaðarskólanum sem kallaðist “Ertu kennari og viltu verða tölvukennari?” Flestum okkar fannst námið mjög erfitt, kunnum ekkert á tölvu og farið var mjög hratt yfir efnið. Það voru tveir “nördar” í bekknum sem höfðu kennt á tölvur og ég sat hjá örðum þeirra. Hún kom of seint í fyrsta tímann og sá laust sæti á fremsta borði og flýtti sér að setjast þar. Ég naut góðs af því að hafa Dóru við hliðina á mér. Við vorum í skólanum fjóra daga vikunnar og stundum hittumst við á laugardögum, ef eitthvað sérstakt vafðist fyrir okkur. Eins og áður sagði var þetta yndislegt fólk og skemmtilegur tími þó oft fengi maður svitakast af stressi yfir einhverju sem lá alls ekki ljóst fyrir. Einn félagi okkar Þorsteinn Sveinsson varð bráðkvaddur við kennslustörf tveimur árum eftir að við hættum í skólanum. Það var hræðilega sorglegt og var hans sárt saknað á föstudagskvöldið.

Ég heyrði í Guðnýju minni á föstudag og líka í gærkveldi. Hljóðið í henni er mjög gott. Fjölskyldan hennar er afskaplega góð við hana og þær eru góðar vinkonur “systurnar” þó að það sé þriggja ára aldursmunur á þeim. Diane faðmar hana að sér og lætur hana vita hvað henni þykir vænt um hana. Það á nú vel við mína sem þarf á mikilli hlýju og snertingu að halda.
Hún fór með mömmu sinni og systur til Mílanó á laugardaginn og þar hittu þær 19 ára frænda. Saman fóru þau í fallegan kastala. Í turninum eru geymd verk eftir Michelangelo. Turninn er jafnan lokaður almenningi en vörðurinn var svo almennilegur við þau og leyfði þeim að fara upp í turninn. Það var m.a. af því það var Íslendigur í hópnum. Guðný mín hafði gleymt vettlingunum sínum heima (gleymin eins og mamman) og svo henni yrði ekki kalt á höndunum leiddu frændsystkinin hana á milli sín um götur borgarinnar.
Hún sagði mér frá því himinlifandi að hún fengi að fara í tveggja daga ferð til Parísar í febrúar með bekknum sínum. Tilgangur ferðarinnar er að skoða söfn.
Það stendur til að fjölskyldan fari til Tocana 8. – 10. desember en þá er frí í skólanum. Hún var mjög glöð þegar hún vissi að mamma hennar (þessi íslenska) var að baka smákökur til að senda henni fyrir jólin. Hnetusmjörskökurnar eru í uppáhaldi hjá henni og það er einmitt uppskrift frá "mömmu" minni í Bandaríkjunum. Ég var skiptinemi í USA tveimur árum eftir að Sjónvarpið hóf útsendingar í Reykjavík. Hvaða ár var það?

Dagur íslenskrar tungu

Fæðingardagur Jónasar Hallgrímssonar, 16. nóvember, var valinn Dagur íslenskrar tungu fyrir tíu árum síðan. Í tilefni dagsins kom Guðmundur Ólafsson rithöfundur og leikari í skólann okkar og las upp úr bókum sínum fyrir yngsta stigið og miðstigið. Það var gaman að fá hann í heimsókn, mér fannst hann lesa vel upp og ná athygli krakkanna. Hann dáðist líka að börnunum, hvað þau væru stillt og prúð.

Árið 1969 var Jónas Hallgrímsson í uppáhaldi hjá mér. Ljóðasafnið hans var til á heimili mínu, innbundið i ákaflega fallegri bók. Ég veit ekki hvað olli þessum áhuga, nema helst það, að ég gekk með frumburð minn undir belti og var haldin alls konar áráttu t.d. borðaði ég á meðgöngunni aðallega banana, niðursneitt hvítkál með kokteilsósu og ís í brauðformi. Bananinn var keyptur lítilli verslun á horni Laugarvegar og Barónsstígs og ísinn í Álfheimunum. Á leiðinni úr Kennó var bananinn keyptur og ísinn eftir kvöldmat. Þetta var sannkölluð megrunarfæða, því ég hef aldrei verið eins grönn eins og eftir fæðingu frumburðarins.

Í gær komu í tölvutíma krakkar sem fermast eiga í vor. Mér lék forvitni á að vita hvort þeir þekktu Jónas Hallgrímsson. Ég gat nú setið á mér að telja upp ljóðin sem ég kunni utanbókar eftir Jónas, þegar ég var á þeirra aldri, þegar þeir sögðust koma alveg af fjöllum. Mér fannst það ekki ná nokkurri átt að vita ekki hver Jónas Hallgrímsson væri og sagði þeim að leita sér upplýsinga á Netinu, finna mynd af honum og ljóð o.s.frv. Þessar elskur unnu af kappi í tvær kennslustundir, verkefni um ljóðskáld íslenskrar tungu. Nemendurnir skiluðu af sér glæsilegu verkefni og eru miklu fróðari um listaskáldið góða og vita líka hvar Hraun í Öxnadal er á landinu!

Hvað kom mér á óvart í Kraká?

Hve fólkið var almennilegt.
Konurnar grannar, fallegar og vel klæddar.
Fjöldi búða með fallegum fötum, skóm og töskum.
Ódýr og góður matur.
Falleg borg sem virðist hafa sloppið vel frá öllum þeim hörmungum sem dunið hafa á Póllandi í gegnum aldirnar.
Fallegar byggingar.
Niðurgrafnir kjallarar undir húsum þar sem voru t.d. flott veitingahús.
Allt of mörg ljót skilti.
Skemmtilegar bókabúðir.
Kaffið unaðslegt.
Pólski bjórinn góður.
Hve Pólverjar eru hrifnir af kökum (munnbitakökum).
Gestrisni.
Fjöldi kirkna.
Lítið um útigangsfólk.
Liturinn á húsum, gömlum sem nýjum (hélt að grár litur væri mest áberandi).
Fólk virtist hafa það bærilega gott. Kannski er ekki allt sem sýnist.

 

Hvað gerði ég í Kraká?

Ég heimsótti grunnskóla nr. 155 þar sem fjögur hundruð börn stunda nám. Þarna sannaðist að umbúðirnar skipta ekki máli heldur innihaldið.

Ég heimsótti virðulega menntastofnun í miðborg Kraká í húsi sem byggt var á nítjándu öld. Skólinn var stofnaður á sextándu öld. Í honum eru nemendur á aldrinum 15 -18 ára. Þar söng fyrir mig (og félaga mína) hluti af skólakórnum sem annars telur hundrað nemendur. Þvílíkur hljómur í kórnum. Myndarlegur rektor sem var afar stoltur af skólanum gaf mér hljómdisk með kórnum (og hinum líka). Þessir tveir skóla sem við heimsóttum ku vera þeir bestu í Kraká ef ekki í öllu landinu.

Í Ráðhúsinu hlutstaði ég á tölu, á pólsku og ensku, um menntastefnu Póllands og hvernig kennaramenntuninni er háttað. Skildi enskuna snöggt um betur en pólskuna.

Ég gekk oft um aðaltorgið í leit að veitingastöðum, skoðaði í búðarglugga, fór á markaðinn og dáðist að fallegu Maríukirkjunni, hlustaði á trompetleikarann spila fimm tóna í hádeginu. Gekk framhjá Adalbertkirkjunni og gamla ráðhústurninum sem stóð þarna einn og yfirgefinn. Ég tók myndir, hoppaði óvart í polla, hljóp á eftir hattinum mínum sem fleytti kellingar eftir öllu torginu.

Ég skundaði nokkrum sinnum í mollið Galeria Krakowska sem er alveg nýtt af nálinni. Þar gekk ég um, skoðaði, handfjatlaði, drakk kaffi, skoðaði, handfjatlaði og borgaði. Heimsóknin í Wieliczka saltnámurnar var toppurinn á ferðinni. Mannvirkin og listaverkin sem verkamennirnir unnu í frístundum sínum langt undir yfirborði jarðar eru engu lík. Ég gekk niður 400 tröppur og var þá komin 135 m undir yfirborðið. Af níu hæðum niður fór ég þrjár. Námurnar eru á 350 km löngu svæði undir bænum. Ég (og hinir í hópnum) gengum minna en 1% af öllu þessu flæmi eða um 2.5 km.

Labbaði að hluta um gyðingahverfið, fann indverska veitingastaðinn sem ég ætlaði á fyrsta kvöldið en fann ekki, en endaði þá á kínverskum stað. Seinna borðaði ég í gyðingahverfinu á uppáhaldsveitingastaðnum hans Steven Spielbergs sem heitir Arial hann er líka þekktur fyrir gyðingabandið sem þar spilar fyrir gesti.

Gekk upp á Wawel hæðina að kastalanum og horfði yfir borgina þó skyggnið væri ekki gott. Kirkjan sem ég ætlaði að skoða var lokuð (kl.15:00).

Gekk “Laugarveginn” þar sem listaverkasalar hreiðra um sig.

Borðaði góðan mat á hverjum degi á góðum og fallegum veitingastöðum.

Tók leigubíla sem kostuðu hlægilega lítið.

Naut þess í botn að vera í fríi í fallegri borg með skemmtilegu fólki og þá sérstaklega manninum mínum.

 

Leið;(

Hef ekki getað sent út pistilinn um Krakáferðina. Eina sem mér dettur í hug er að Mr. Blogger finnist þetta heldur of langur pistill. Hann samþykkir stutta pistla en ekki þá sem eru í lengra lagi. Hann er alltaf með einhver uppsteit þegar bloggið er langt. Þá þarf ég að leika á hann og fara á bak við hann. En það finnst mér hundleiðinlegt. Ég nenni ekki svona veseni.

Á morgun helli ég mér yfir þjónustuaðilann minn. Nei auðvitað verð ég kurteis.

Mr. Blogger

I hate him!

Aldrei er góð vísa of oft kveðin

Enn og aftur kem ég að því hve gott er að búa í litlu samfélagi, allavega þegar eitthvað bjátar á. Það var nú engin hætta á ferðum, en ég læsti mig úti á mjög svo klaufalegan hátt. Ég hímdi þarna úti í hríðinni í Sambandsgæruskinnsjakkanum mínu og komst ekki inn eftir að hafa farið fótgangandi í bankann og heim aftur í þó nokkurri ofankomu. Siggi ekki í þorpinu og fósturdóttirin ókomin úr skólanum. Ég leitaði skjóls upp við húsvegg og þreifaði eftir gemsanum mínum sem ég var sem betur fer með í töskunni. Ég hafði um mörg númer að velja. Ég hringdi þangað sem styðst var að fara. Þar beið mín rjúkandi kaffi og húsráðandinn hljóp til og rétti mér handklæði til að þerra blautt hárið.

Allt hvítt

Það er fallegt að horfa út um gluggann núna. Snjórinn er eins og hvít ábreiða. Fósturdóttur minni þykir mikið til snjóarins koma. Hún er búin að bíða eftir snjónum lengi. Í tilefni þessa tók ég fram gæruskinnsjakkann sem ég keypti í Sambandsverksmiðjunum á Akureyri á seinni hluta síðustu aldar. Þetta er yndisleg flík en að sama skapi frekar ljót, ég læt eins og ég sé í pels þegar ég stika um götur þorpsins.
Á leið minni í bankann áðan mætti ég tveimur stúlkum sem köstuðu á mig kveðju þó nokkru áður en ég mætti þeim. Önnur þeirra er í fyrsta bekk en hin er í öðrum. Sú eldri hafði orðið þegar ég mætti þeim.
Telpan: "Það eru bráðum að koma jól".
Ég: " já það segirðu satt það líður senn að jólum.
Stúlkan kallar á eftir mér: "Hvar fékkstu þennan jakka?". Úr svip hennar mátti lesa vandlætingu.
Ég: "Finnst þér hann ljótur?".
Stúlkan hikar, horfir á mig og segir um leið og hún grettir sig: Mér finnst hann skrítinn".
Ég í afsökunartóni: Hann er gamall, en hann er svo hlýr.
Sennilega verð ég að fara til Hrafnhildar og fá mér kápu. Hún auglýsir 25% afslátt á yfirhöfnum í Mogganum í dag.

Októberblogg

Röð tónleika
Október hefur einkennst af tónleikum, skemmtilegheitum og mikilli vinnu hjá frú Sigríði. Í byrjun mánaðarins fór ég í eitt skemmtilegast boð sem ég hef farið í lengi. Það var síðbúið innflutningsteiti hjá ungum hjónum á Eyrarbakka en jafnframt var þetta kveðjupartý því þau lögðu land undir fót og héldu til Rússlands skömmu eftir gleðskapinn. Maturinn, fólkið (úr öllum áttum) og umhverfið skapaði þvílíka stemningu og fjör að það verður lengi í minnum haft. Rétt fyrir miðnætti var haldið í Rauða húsið þar sem hljómsveitin Blek og bytta spilaði fyrir dansi fyrir gestina úr partýinu og einhverja fleiri gesti sem voru í húsinu. Partýhaldarinn Benedikt er sjálfur í hljómsveitinni ásamt fleirum góðum fýrum. Frábærlega skemmtileg hljómsveit. Hápunkturinn var þegar Megas (sem var í teitinu) steig á stokk og söng þrjú lög. Ég var alveg komin að því að sleppa mér þegar ég stóð upp við kappann á dansgólfinu og hann söng Spáðu í mig... og horfði á mig!!! Þarna var ég ákveðin að gerast aðdáandi Megasar.

Tóneyra Megasar var yfirskrift tónleika sem ég fór á í Versölum í Ráðhúsi Ölfuss nokkrum dögum eftir veisluna. Þar spilaði djassbandið Póstberarnir lög eingöngu eftir meistarann sem þeir útsettu sjálfir. Enginn söngur, en textum og myndum eftir Megas var varpað upp á vegg meðan þeir djössuðu lögin hans afar skemmtilega. Daginn eftir var ég stödd í Skífunni í Kringlunni og þar voru plötur Megasar á tilboði. Ég keypti sex diska.

Einhverjum dögum síðar 12. okt. fór ég á tónleika sem haldnir voru í Hólmaröst á Stokkseyri. Tilefni var að 103 ár eru liðin frá því að Páll Ísólfsson tónskáld fæddist. Haldið hefur verið upp á afmælisdag Páls í Hólmaröst með tónleikahaldi í nokkur ár. Menningarvitinn Björn Ingi Bjarnason bauð fólk velkomið, sérstaklega Drífu Hjartardóttur alþingismann (hún var heiðursgestur þar sem hún hefur stutt uppbyggingu þessa menningarhúss með því að leggja inn gott orð hjá Byggðastofnun vegna styrkja eða lána). Engin aðgangseyrir var á tónleikana og boðið var upp á rjómapönnukökur og kaffi í hléinu. Tónleikarnir voru mjög góðir og skemmtilegir en það voru prímadonnurnar Hlín Pétursdóttir og Margrét Stefánsdóttir sem sungu einsöng og tvísöng, íslensk og erlend lög og óperuaríur. Þær stóðu sig afskaplega vel og svo eru þær mjög glæsilegar konur!

Einn laugardagseftirmiðdag fórum við Gam á tónleika í FSU á Selfossi með Kór Fjölbrautaskóla Suðurlands. Þetta voru fjörugir tónleikar með lögum úr söngleikjum. Gam þótti þessir tónleikar skemmtilegir heldur en Megasartónleikarnir sem henni þótti heldur leiðinlegir.

Næstu tónleikar voru aftur hér í Versölum í Ráðhúsinu okkar. Hörður Torfason var mættur á hringferð sinni um landið, þeirri síðustu. Ég held að þetta hafi verið síðustu tónleikarnir í tónleikaröðinni. Hann kvað það útbreiddan misskilning að hann væri að hætta að syngja út á landsbyggðinni. Hann væri bara hættur að fara í hringferð. Hann var skemmtilegur og lagið sem ég man aðallega eftir núna er Gefðu honum blóm, jú í þessum skrifuðum orðum man ég eftir fleirum.

Síðustu tónleikarnir í þessum mánuði voru 90 ára afmælistónleikar Fóstbræðra Brennið þið vitar. Árni Harðarson stjórnaði kórnum og Sinfóníuhljómsveiti Íslands. Bjarni Thor Kristinsson bassasöngvari var einsöngvari með kórnum. Frumflutt var skemmtilegt verk eftir Áskel Másson sem hann samdi fyrir kórinn við magnaðan texta eftir Hannes Pétursson. Í lokin fluttu Fóstbræður lag Bjarkar Guðmundsdóttur Army of Me sem var flott útsett af Haraldi V. Sveinbjörnssyni. Hann útsetti líka tvö lög Stuðmanna sem mættu á sviðið og spiluðu með kór og hljómsveit við mikinn fögnuð áhorfenda.

--------
Hitt og þetta
Gam átti afmæli fimmtudaginn 19. okt. Við hjónin sungum afmælissönginn fyrir hana með stírurnar í augunum. Í morgunmat fékk hún heitt súkkulaði með rjóma og nýbakaðar bollur. Um kvöldið skruppum við til Reykjavíkur og borðuðum ásamt Helgu Jónu á Horninu í tilefni dagsins. Daginn eftir komu þrjár vinkonur hennar (tvær þýskar og ein frá Filipseyjum) með henni heim eftir skóla og fengu kökur og heita brauðrétti. Ég var svo heppin að leikskólakonur voru með kökubasar þennan morgun og eiginmaðurinn styrkti þær dyggilega. Þær stöllur fóru í sund og það ætlaði að líða yfir mig. Ég hélt að fósturdóttir mín væri ekki hrifin af því að fara í sund. Þær skemmtu sér konunglega og voru heillengi. Þær borðuðu fínan mat þegar þær komu heim og skröfuðuð fram eftir kvöldi við eldhúsborðið m.a. um siði og venjur okkar Íslendinga í frekar neikvæðum tón. En maður er umburðalyndur. Síðan þurfti að koma þýsku stelpunum heim önnur á heima á Selfossi og hin í Villingaholtshreppi. Ég man að ég var alveg búin eftir þennan dag.

Á sunnudeginum 21. okt. héldum við matarboð fyrir stórfjölskylduna. Kara systir og Sveinn komu óvænt í heimsókn um kaffileytið og ég doblaði þau til að bíða eftir matnum. Boðið var upp á tælenskan mat sem Þorsteinn bróðir matreiddi. Maturinn var unaðslega góður. Það besta var að ég sat inn í stofu hjá gestunum og sötraði rauðvín eins og fín frú á meðan Þorsteinn stóð kófsveittur við matartilbúninginn. Þetta var virkilega skemmtileg kvöldstund.

Það er búið að vera svolítið stúss í sambandi við kammerkórinn, eitt og annað sem fallið hefur til í sambandi við hann. Kórnum er boðið að syngja á tvennum tónleikum í Frakklandi í byrjun júní. Tónleikarnir verða haldnir í stórkostlegum kirkjum í Strasbourg og Barr. Það þurfti að senda ýmsar upplýsingar um kórinn og efnisskrána til Frakklands í tilefni þessa. Nú brettum við upp ermarnar og æfum upp fallegt prógram! Þetta er mjög spennandi, sérstaklega af því kórinn á 10 ára afmæli á næsta ári og öll þessi ár höfum við verið að tala um að fara í söngferð til útlanda en aldrei orðið neitt úr því. Loksins rætist draumurinn.

Í októbermánuði hef ég verið með eldri borgara (60 ára og eldri) á tölvunámskeiði fyrir byrjendur, sem sveitarfélagið hefur boðið upp á. Námskeiðið var tvisvar í viku þrjár kennslustundir í senn. Þetta var gefandi og skemmtileg kennsla og nemendunum fór mikið fram. Allir búnir að taka tölvuna í sátt. Nú vilja þeir framhaldsnámskeið.

Á sunnudaginn fórum við hjónin með fósturdótturina í Perluna og á handverkssýninguna Handverk og hönnun í Ráðhúsi Reykjavíkur. Margir fallegir hlutir voru til sölu á sýningunni, en það var svo mikil fólksmergð að það var varla vegur að stoppa og skoða á öllum básunum. Mér tókst nú samt að eyða pening þarna. Ég keypti mér tréskraut á jólatréð, hreindýr í lopapeysu. Fyrir á ég eftir sama höfund hvítan engil með bleika tösku. Á básnum stóð Himneskir herskarar. Ég hitti nokkra sem ég þekkti á sýningunni. Einn listamannanna kallaði nafn mitt, það var Sigrún sem var með okkur í gönguferðinni á Ítalíu fyrir tveimur árum. Hún býr til sjöl úr gæruskinni. Þetta var ekki svo vitlaus hugmynd, en fyrst í stað sá ég fyrir lamb á öxlunum. Listakonan sjálf var með flotta svarta gæru og hún fór henni vel. Toppurinn var að hitta Kalla og Guðrúnu á sýningunni og þiggja hjá þeim kaffi á Bræðraborgarstígnum. Þegar við komum til þeirra beið okkar uppdekkað borð hlaðið krásum.

Ég veit ekki hvað það á að þýða að eyða tímanum í að blogga þegar ég ætti að vera að pakka ofan í tösku fyrir Póllandsferðina sem starfsfólk grunnskólans (og nokkrir makar) eru að fara í. Ég sé hálf eftir að hafa ekki keypt mér gæruskinn hjá Sigrúnu á handverkssýningunni því það er víst kalt í Kraká núna. Ég tek “uld frotte” nærfötin með mér til vonar og vara.